Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2007

Σιγά σιγά τα κεφάλια μέσα


Οι εκλογές πέρασαν. Η ΝΔ επικράτησε άνετα, το ΠΑΣΟΚ είδε τη συσπείρωση του να πηγαίνει περίπατο και τα λοιπά κόμματα ακόμα πανηγυρίζουν, καθένα για δικό του λόγο. Θετικό; Θα δείξει. Σε λίγο καιρό λογικά θα μπορούμε να πούμε περισσότερα για όλους. (Και τώρα δηλαδή γίνεται, αλλά βαριέμαι). Θετικό πάντως η ανάδειξη ενός κόμματος πρασίνων που φαίνεται αρχικά σοβαρό, με διάθεση συνεργασίας στα θέματα που έχει προγραμματικό λόγο. Το γέλιο πάντως εγγυημένο. Με Λάος στη βουλή και όλα τα μπουμπούκια του να πλευροκοπούν τη ΝΔ θα πάει η εθνικοφροσύνη σύννεφο.

Κατά τ' άλλα χειμωνιάζει. Και καλό είναι αυτό. Αλλά οι διακοπές, σταθερά συνεχίζονται!!!!!! Μην ξεχνιόμαστε κιόλας. ΜΕ τσου-λού (νομίζω παίζει ο γαύρος με τη Λάτσιο αύριο) με κανένα μπάνιο καιρού επιτρέποντος και με ατέλειωτους καφέδες. Οπότε διάθεση για σχέδια από Οκτώβρη.


ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Και πολλά μπράβο στην Εθνική μπάσκετ. Σταθερή αξία

Κυριακή 2 Σεπτεμβρίου 2007

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΜΑΓΚΕΣ!

Μέσα στο παραλήρημα που ζει ο χώρα μας κάποιοι καταφέρνουν να βρίσκονται στον κόσμο τους και να περνούν υπέροχα μέσα σε αυτόν! Ευχαριστώ τον Θεό γιατί είμαι ένας απο αυτους! Όταν η πιο αγαπητή, σε εμένα, περιοχή της Ελλάδας είχε παραδοθεί στις φλόγες, εγώ βρισκόμουν σ΄ενα νησί του Αιγαίου και βάφτιζα τον ανιψιό μου... Όταν άρχισαν οι παραφιλολογίες και τα πάρε-δώσε των ευθυνών στα κανάλια για την κατάντια της Πελοποννήσου και της Εύβοιας, εγώ συναρμολογούσα τα νέα μου έπιπλα... Όταν όλοι ασχολούνταν με την Φώφη Γεννηματά και την επιβαλλόμενη από τον Άρειο Πάγο αποπομπή της από το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, εγώ καθάριζα τα ντουλάπια της νέας μου κουζίνας... Και όταν ο Καζναφέρης σφύριξε την σέντρα στο πρώτο μεγάλο ντέρμπι της χρονιάς στην Λεωφόρο, εγώ άναβα το πρώτο αρωματικό κερί στο νέο μου σπίτι... Και το ευχαριστιέμαι όσο δεν φαντάζεστε! Τίποτα δεν μπορεί να με χαλάσει: μένω μόνη μου, μακριά απο την Αθήνα, ξεκινάω το μεταπτυχιακό μου και όσο προχωράω προς τα βόρεια, τοσο μειώνω τα χιλιόμετρα που με χωρίζουν από την Θεσσαλονίκη... Δεν πίστευα ποτέ οτι θα το σκεφτόμουν αλλά ομολογώ οτι το σκέφτηκα: μήπως η απάθεια προς την καταστροφολογία, και όχι την καταστροφή, είναι η καλύτερη λύση? Γιατί να ασχολειθώ με τα κανάλια που παρουσιάζουν το θέμα του εμπρισμού όπως γουστάρουν, όταν μπορώ να έχω αγκαλιά τον 9μηνο ανιψιό μου? Γιατί να ασχολειθώ με τις εκλογές τους - όλοι τους τα ίδια χάλια έχουν, όταν για πρώτη φορά στην ζωή μου οργανώνω μόνη μου τον δικό μου χώρο? Γιατί να ασχολειθώ με το ματς, ήδη από την πρώτη αγωνιστική έπεσε ξύλο μεταξύ οπαδών ΠΑΟΚ και αστυνομίας στην Ξάνθη - όμορφα άνοιξε η αυλαία(!!!), όταν μπορώ να ασχολειθώ με την βελτίωση του προσωπικού μου χώρου και να τον ομορφύνω?
Όταν η δημόσια ζωή γίνει πιο ενδιαφέρουσα, λιγότερο προαναγγελθείσα και καθόλου συνδεδεμένη με τα μίντια, τότε και μόνο τότε θα υπάρξει σοβαρός λόγος να αποχωριστώ τον μικρόκοσμό μου...
Καλό χειμώνα παιδιά, φιλιά από Βόλο!!!

Παρασκευή 31 Αυγούστου 2007

Τρελόνερο


Ακούγεται περίεργο αλλά το Καλοκαίρι για μένα δεν είναι απλά μία εποχή, αλλά μία δεύτερη χρονιά μέσα στο χρόνο. Πάντα οι καλοκαιρίνες εμπειρίες ήταν περισσότερες από αυτές όλης της χρονιάς. Απογοητεύσεις, χαρές και αν θυμάμαι καλά καλοκαίρι έγιναν και ο σημαντικότερες αλλαγές στη ζωή μου. (Εκτός από κανα δυο πολύ χειμωνιάτικες).


Η ουσία είναι ότι οι αλλαγές δεν σημαίνουν πάντα καλυτέρευση. Ή πιο σωστά δεν φέρνουν κάτι καλύτερο από μόνες τους. Πάνω από όλα πρέπει πρώτα ο ίδιος σαν άνθρωπος να είσαι έτοιμος να αλλάξεις. Να αφήσεις πίσω συνήθειες που σε κρατάνε πίσω σαν άνθρωπο και να κοιτάξεις τον εαυτό σου. Να ιεραρχήσεις ένα δικό σου σύστημα αξιών, έτσι ώστε να είσαι πάνω από όλα εντάξει με τον εαυτό σου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το να χάνεις τη μπάλα με τα γύρω σου είναι νορμάλ. Σημαντικό είναι κάποια στιγμή να εγκαταλείπεις την ουτοπία σου και να κοντρολλάρεις τα γύρω σου.


Τι σχέση έχει αυτό με την επικαιρότητα των πυρκαγιών και της ξεφτίλας μας; Για μένα, μεγάλη. Η τεμπελιά και η αποχαύνωση ξεκινάει από ανθρώπους που είτε είναι αρκετά δειλοί για να δείξουν στους γύρω τους τις δικές τους ανάγκες είτε φτάνουν στο αντίθετο άκρο αδιαφορώντας για το πως επηρεάζουν τη ζωή των γύρω τους.

Εν τέλει για να είναι όλοι καλά και ευτυχισμένοι πρέπει να υπάρχει μία αμφίδρομη σχέση με τα γύρω τους. Να δίνουν και να πάιρνουν ευτυχία, να προκαλούν και να αντιδρούν.

Τετάρτη 29 Αυγούστου 2007

Στην Μπανανία ουδέν ρει


Αγαπητοί ημών αδελφοί,

καήκαμε.



Πέρα όμως από κάθε ευθύνη του κεντρικού σχεδιασμού, οι οποίες δυστυχώς ήταν τεράστιες, ευθύνες της αυτοδιοίκησης, που επίσης είναι σημαντικές, φταίμε εμείς. Γιατί τη φωτιά αυτή την έβαλε η κοινωνική μας απάθεια, το αμύνεσθαι περί πάρτης.

Και δυστυχώς σε αυτή τη γαμώ-αθηνοκεντρική Ελλάδα δεν βάζουμε μυαλό. Μπράβο ρε παιδιά, ευαισθητοποιηθήκατε τόσο πολύ που φτάσατε μέχρι το Σύνταγμα; Και άντε εντάξει μαζευτήκατε, γιατί τόση έννοια κατά των πολιτικών πεποιθήσεων; Δηλαδή αυτή τη χώρα θα την αλλάξει ο καθένας μόνος του, και όχι και η κυβέρνηση που ψηφίζει; Ευθύνες δεν έχει αυτή η κυβέρνηση για το συντονισμό; Γιατί; Εγώ και ο γείτονας κυβερνάει αυτή τη χώρα;


Εθελοντής δασοπυροσβέστης είναι αυτός που πάει και αφιερώνει τετραωρίες για να φυλάει τα δάση της περιοχής του, και όχι ο χομπίστας των φίλων του δάσους και των φίλων του κουναβιού, που θυμάται ότι υπάρχει δάσος μόνο για να ντερλικώσει σε καμιά εκδρομή δύο φορές το χρόνο. Φέρομαι υπεύθυνα όλο το χρόνο και όχι όταν οι κάμερες όλου του κόσμου έχουν πέσει πάνω μου και έχω ήδη ξεφτιλιστεί.


Τεσπά, θα μπορούσα να γράφω μέρες ατέλειωτες για αυτό το θέμα. Απλώς, η υπομονή εξαντλήθηκε και τέρμα ο διάλογος. Μόνο όσοι εκφράζουν ειλικρινά τη γνώμη τους και στηρίζουν τα πιστεύω τους αξίζουν για μένα. Όσοι κρύβουν την τεμπελιά τους και το βόλεμα πίσω από αυτό το γκέι απολιτίκ που δέρνει όλους τους αποχαυνωμένους σε αυτή τη χώρα... να πάνε να γαμηθούνε