Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2007

Κάθαρση ή απλώς λήθαργος;

Ίσως να μην υπάρχει πιο άμεσος τρόπος επικοινωνίας από τη σάτιρα. Το αυθόρμητο γέλιο, η όξυνση των αισθήσεων καθώς ακούς κάτι το απρόσμενο και η γενική ευφορία που σου προκαλεί είναι ο καλύτερος τρόπος για να δεις τα προβλήματα και τα στραβά αυτού του τόπου με μία πιο ελαφριά διάθεση. Η σάτιρα όμως, κανονικά, έχει και μία άλλη λειτουργία. Η σάτιρα βοηθάει τον θεατή/ακροατή να αποδεχθεί τις ευθύνες του για τα κακώς κείμενα και να πάψει να κρύβει τις ενοχές του στην αδιαφορία. Έπειτα, όμως, πρέπει να έρθει η σειρά της δράσης. Δράση για να αλλάξει κανείς προς το καλύτερο το αντικείμενο της σάτιρας, που συνήθως είναι η ίδια η κοινωνία και οι θεσμοί της.
Εδώ και χρόνια στην Ελλάδα παράγεται, κατά τη γνώμη μου, αξιόλογη και αυθεντική σάτιρα. Με εκπροσώπους όπως το Μητσικώστα, το Λαζόπουλο και πιο πρόσφατα την Ελληνοφρένεια της δημοσιογραφικής ομάδας του Καλαμούκη (αρκετοί παρακολουθούμε χρόνια την ραδιοφωνική εκπομπή που τσακίζει κόκκαλα), η ελληνική σάτιρα προσφέρει άπειρο γέλιο και αιχμηρό χιούμορ γύρω από όσα ταλαιπωρούν την κοινωνία μας. Και η σάτιρα αυτή πραγματικά περνάει μηνύματα. Το θέμα όμως είναι ότι δυστυχώς ελάχιστοι τα λάμβάνουν. Γιατί πολλοί από αυτούς που χειροκροτούν στο Αλ-τσαντίρι και από όσους τηλεφωνούν στην ώρα του λαού κάνουν με τον τρόπο τους ακριβώς τα όσα κατακρίνουν. Με λίγα λόγια, η αυτοκριτική μας κρατάει όσο και το γέλιο μας. Γιατί μετά επιστρέφουμε στην απάθεια, που άλλωστε είναι και βολικότερη. Σίγουρα, ούτε εγώ επικροτώ τα πάντα από όσα σατιρίζονται, αλλά δεν αντέχω και την υποκριτική ελαφρότητα με την οποία πολλοί παραγκωνίζουν την σάτιρα σαν μία εβδομαδιαία ψυχαγωγική εκπομπή που καλό είναι να σε επηρεάζει μόνο όσο διαρκεί.
Ποιός ξέρει; Μακάρι να διαψευστώ σύντομα. Προς το παρόν μένω να θαυμάζω αυτούς που πριν δεκαετίες έβαλαν την ελευθερία πάνω από το εγώ τους για να μπορώ εγώ σήμερα να γράφω άφοβα τις σκέψεις μου.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2007

ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗ ΠΟΡΤΑ ΣΤΗ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΤΡΙΚΟΥΠΗ ΓΙΑΤΙ ΦΥΣΑΕΙ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΡΕΥΜΑ...ΝΕΟ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ


Η αλήθεια είναι πως ναι πράγματι ήταν μία πολύ δημοκρατική διαδικασία αλλά παραέγινε δημοκρατική:πχ Δ.ΔΩΡΙΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
ΣΥΝΟΛΟ 195+17 (ΑΛΒΑΝΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ) ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 134+17,ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ 45,ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ 16
Το τί γέλιο έπεσε στα καφενεία δεν περιγράφεται... 17 επί 3=51(μπύρες)



"Αγαπητέ Γιώργο, συγχαρητήρια για την επανεκλογή σου. Προσβλέπω στην καλή συνεργασία κυβέρνησης - αντιπολίτευσης για τα μεγάλα προβλήματα του τόπου".
ΒΑΡΥ ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΣΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΚΡΕΜΑΣΑΝΕ ΠΛΕΡΕΖΕΣ...

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007


Ένα εκατομμύριο άνθρωποι αποφάσισαν με δημοκρατικό τρόπο για το νέο πρόεδρο του ΠΑ.Σ.Ο.Κ.. Όπως διαφαινόταν ο Γιώργος Παπανδρέου ανανέωσε τη θητεία του στην προεδρία του κόμματος . Το γιατί κέρδισε και το ποσοστό που τελικά θα πάρει δεν είναι ένα πράγμα που με απασχολεί. Αυτό που νομίζω ότι είναι σημαντικότερο είναι η επόμενη μέρα..
Όμως η μεγάλη αυτή συμμέτοχη του κόσμου, δεν έδειξε ότι δίνει μια πίστωση χρόνου στoν Παπανδρέου. Το κοντέρ μηδένισε στις 11-11-07. Από αυτή τη στιγμή και επειδή η εντολή δόθηκε από το λαό τα πράγματα πρέπει πραγματικά να αλλάξουν. Το ΠΑ.Σ.Ο.Κ πρέπει να κάνει ριζικές αλλαγές αν θέλει ποτέ να κυβερνήσει.
Όμως η νέα αρχή αυτή, θα πρέπει να συνδυάζεται και με νέα αρχή για τον πρόεδρο του κινήματος .Αν συνεχίσουμε να φορτώνουμε τα λάθη των 3,5 τελευταίων χρόνων εκεί που δεν πρέπει τότε σημαίνει ότι κακώς εκλέξαμε στην ηγεσία του κόμματος το ίδιο πρόσωπο. Θα είναι ένας φαύλος κύκλος ο οποίος όμως ξεκίνησε από τους ιδίους τους ψηφοφόρους. Γι αυτό την επόμενη φορά που θα καταλογίζουμε εύθηνες να σκεπτόμαστε πρώτα.
Δεν μίλησα για μηδενική ανοχή, κριτική πρέπει πάντα να γίνεται ,αλλά με σωστό τρόπο και όχι για πράγματα που έγιναν στο παρελθόν, αλλά για αυτά που θα γίνουν από εδώ και πέρα.

Στο σταυρό του νότου


Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος είπαμε με μερικά φιλαράκια να περάσουμε μια βόλτα απ το Σταυρό του Νότου όπου φιλοξενεί το Φίλιππο Πλιάτσικα με την παρέα του.Εκτός απ τα γνωστά παλιά των ΠΥΞ ΛΑΞ ακούσαμε 'lovesong'(Cure),personal jesus(Depeche mode),Superstitious(Stevie wonder),The Wall(pink floyd),Sultans of swing(Dire straits)clocks(coldplay)κ.α.Highlight της βραδιάς το Iron Lion Zion(Bob Marley) που είπαν εξαιρετικά ο μάυρος('black spirit' Mc Yinca) παρέα με τις δυο κοπελίτσες που συνόδευαν τον Πλιάτσικα (μάλλον θα έλεγα οτι έβγαλαν το μισό πρόγραμμα)όλη την βραδιά.Αν εξαιρέσεις το στριμωξίδι, παρότι είχαμε κλεισει τραπέζι και το 140αρι/φιάλη είναι νομίζω καλύτερα από μια μπουζουκερί(τα έχουμε φαει στη μάπα κι αυτά). (κλικ εδω)

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2007

Best places to live


Λόγω σπουδών αλλά και ενός γενικότερου κολλήμματος με απασχολεί συχνά το πως επιλέγει κάποιος το μέρος στο οποίο θέλει να ζήσει. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι σταθεροί παράγοντες όπως η απόσταση από τη δουλειά, διασκέδαση και γενικότερα ένα σύνολο από καθημερινές δραστηριότητες (proximity to labour,entertainment venues, schools e.t.c). Έπειτα υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως εγκληματικότητα, ποιότητα περιβάλλοντος κ.α.


Στις περισσότερες διεθνείς έρευνες, μάλιστα, οι πόλεις οι οποίες καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις είναι πόλεις της κεντρικής Ευρώπης και ιδιαίτερα το Μόναχο, η Γενεύη, η Ζυρίχη και η Βέρνη. Κοινά στοιχεία αυτών των πόλεων είναι






  • χαμηλή πυκνότητα πληθυσμού




  • μεγάλη αναλογία πρασίνου




  • χαμηλή εγκληματικότητα




  • θέσεις εργασίας που προσφέρουν υψηλά εισοδήματα




  • παροχή υγειονομικής περίθαλψης υψηλού επιπέδου




  • άρτιο σύστημα αστικών συγκοινωνιών




  • αυστηρά καθορισμένη αστική και περιφερειακή ανάπτυξη


Το τελευταίο διάστημα οι πόλεις οι οποίες ανεβαίνουν με αλματώδη ρυθμό τον πίνακα αυτής της κατατάξης είναι οι ισπανικές, και κυρίως η Μαδρίτη και η Βαρκελώνη.



Το δικό μου ερώτημα είναι κατα πόσον αυτές οι έρευνες είναι αξιόπιστες. Σίγουρα περιέχουν μία μεγάλη δόση αλήθειας όσον αφορά την εύρυθμη λειτουργεία ενός αστικού συστήματος ωστέ αυτό να καθίσταται βιώσιμο, αλλά σε ποιό σημείο οι παράμετροι σταματούν να αφορούν τον άνθρωπο και περιγράφουν περισσότερο ένα ιδανικό περιβάλλον για την απρόσκοπτη λειτουργία των επιχειρήσεων; Πόσο ειλικρινής μπορεί να είναι η απάντηση ενός Ελβετού ότι είναι ευτυχισμένος με τον τόπο διαμονής του, όταν αυτός φροντίζει τακτικά να τον εγκαταλείπει για τον ηλιόλουστο Νότο, όπου και ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι ηλιόλουστος και οι ρυθμοί πιο χαλαροί; Τι σημασία έχει το προσδόκιμο ζωής, αν αυτό αφορά μια ζωή δίπολο μεταξύ του σπιτιού και του χώρου εργασίας, όπου ο δημόσιος χώρος πρασίνου αποτελεί απλώς μόνο ένα ιδανικό φόντο για την πολυτελή οικεία ενός ανθρώπου; Πως είναι δυνατόν μία έρευνα να ισοσταθμίζει τις επιλογές διαμονής όλων των ηλικιών χωρίς να περιέχει χονδροειδείς σταθμίσεις;


Βέβαια δεν μπορεί εύκολα κάποιος να ισχυριστεί το ίδιο για την Ισπανία. Είναι αλήθεια ότι ο άριστος πολεοδομικός επανασχεδιασμός των δύο δημοφιλέστερων πόλεων της έχουν καταστήσει την ηλιόλουστη, πάντα ζωντανή και πολιτιστικά ανθίζουσα Ισπανία ένα από τα ελκυστικότερα παγκοσμίως μέρη για να ζει κάποιος. Ίσως τελικά, λοιπόν, ένας δείκτης παραμέτρων ανθρωπιάς μιας πόλης σε συνδιασμό με τεχνοκρατικούς δείκτες λειτουργικότητας είναι η καλύτερη συμβουλή για τις πόλεις τους μέλλοντος. Μάλιστα για το συγκεκριμένο στόχο θα παραθέσω σύντομα και ένα μικρό κείμενο που αποτελούσε ενά από τα συμπεράσματα της αρχιτεκτονικής bienalle της Βενετίας του '06.


Τα άλλα πιο οικεία αλλά ακόμη αναπάντητα ερωτήματα αφορούν εμάς. Ποιοί είναι οι δικοί μας παράμετροι που καθορίζουν την επιλογή κατοικίας; Η Αθήνα είναι αλήθεια μία αναγκαία μητρόπολη της Ελλάδας ή ένα έκτρωμα που απλώς καθυστερεί την ανάπτυξη της χώρας μας; Ποιοί είναι οι τρόποι που θα καθιστούσαν αυτή τηνπόλη πιο λειτουργική; Ποια πόλη θα μπορούσε να γίνει το επόμενο μεγάλο κέντρο ανάπτυξης; Και πολλά άλλα, αλλά δυστυχώς νομίζω ήδη το παράκανα με το μέγεθος του κειμένου. Κάποια άλλη φορά, ίσως με περισσότερα στοιχεία.






Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2007

Και πως ειπαμε οτι σε λένε??

Ταμπέλες... Ταμπέλες παντού... Στους δρόμους, στα μαγαζιά, στα προϊόντα και σαν να μην έφταναν όλες αυτές.. ταμπέλες και στους ανθρώπους! Και φυσικά δεν αναφέρομαι σε αυτά τα μικρά, διακριτικά , ευχάριστα στο μάτι τις περισσότερες φορές, καρτελάκια που βλέπουμε κρεμασμένα στο πέτο των υπαλλήλων. Μιλάω για εκείνες της ταμπέλες που άμα σου τις βάλουνε (γιατί άλλοι σου τις βάζουνε!!) δεν μπορείς να τις αποχωριστείς με τίποτα. Κάτι σαν επίμονος λεκές, ένα πράμα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων απλά να ξεθωριάσει στο πέρασμα του χρόνου.
Εκτός, όμως, απο τις "ρετσινάτες",κοινωνικής φύσης και υφής, ταμπέλες (θα αναφερθώ σε αυτές σε κάποια άλλη στιγμή) έχουμε να κάνουμε και με περισσότερο αθώες, όπως είναι τα ονόματά μας, ταμπέλες. Και δεν χωράει καμιά αμφισβήτηση οτι πρόκειται περι ταμπελών αφου συγκεντρώνουν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να τα αποκαλέσουμε τέτοια.
Το καλό, όμως, με το όνομά μας είναι πως αν δεν μας αρέσει το αλλάζουμε. Εύκολα κι απλά! Συνηθέστερα μ ε κάποιο υποκοριστικό , αν οχι με κατι δανεισμένο απο κάποια άλλη, εύηχη στα αυτιά μας, γλώσσα. Γιατί όμως να θέλει κανείς να αλλάξει το όνομα του; Πολύ απλά γιατί μπορεί να νομίζει οτι δεν τον εκφράζει η συγκεκριμένη ταμπέλα.
Καλώς ή κακώς, τα ονόματα τα έχουμε συνδυάσει με αυτούς που τα φέρουν και σε ένα δεύτερο επίπεδο πίσω απο κάθε όνομα έχουμε δημιουργήσει ένα προφιλ, ένα αόρατο προφιλ που όμως κάθε φορά που ακούμε ένα όνομα έρχεται στο πίσω μέρος του μυαλού μας .... Πως σας φαίνονται μερικά ονόματα όπως Βαγγελιώ, Κρυστάλω, Μήτσος, Σίσσύ, Βάνα , Ιωάννης ... ; Όλα ξυπνουν μέσα μας κάτι. Πόσο διαφορετικό όμως για τον καθένα μας; Τόσο διαφορετικό, όσο διαφορετικές είναι οι παραστάσεις μας και ο κοινωνικός μας περίγυρος.

Και για να γελάσουμε και λίγο (ενδεχομένως και να προβληματηστούμε!) , ρίξτε μια ματιά στα παρακάτω ονόματα (αν δεν υπάρχει το δικό σας πείτε μου να το προσθέσω) ... Τι νομίζετε, ταιριάζουν οι χαρακτηρισμοί σε εσάς και στους γνωστούς σας;
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Απόστολος:Κοινωνικός και γλεντζές, ο Απόστολος λατρεύει τη ζωή και της απολαύσεις της. Του αρέσουν οι γυναίκες και το καλό φαϊ. Ευγενικός και πράος χαρακτήρας, δεν πηγαίνει στο βάθος των πραγμάτων.

Βασίλειος,Βασιλική: Ο Βασίλης είναι άνθρωπος της σκέψης, με καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και πολύ απόλυτος. Πεισματάρης, του λείπουν συνήθως η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα. Του αρέσει να κάνει το δικό του και τα καταφέρνει. Πιο συμβατική, η Βασιλική δίνει μεγάλη σημασία στα υλικά αγαθά. Φιλόδοξη, ακολουθεί το δρόμο της με ρεαλισμό και χωρίς να παίρνει μεγάλα ρίσκα.

Γεώργιος, Γεωργία: Ιδεαλιστής κι ενθουσιώδης, αναζητάει περιπέτειες και πνευματικές συγκινήσεις. Μοιάζει να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση, αλλά στην πραγματικότητα είναι αρκετά δειλός. Πιο αισιόδοξος χαρακτήρας, η Γεωργία αναζητάει πάντα την ευτυχία. Είναι εφευρετική, θαρραλέα και φιλόδοξη

Ευάγγελος, Ευαγγελία: Ήρεμοι και αισθησιακοί, είναι πολύ ευτυχισμένοι όταν βρουν το ταίρι που τους ταιριάζει. Δεν είναι ιδιαίτερα φιλόδοξοι και συχνά προτιμούν τη ρουτίνα από την αβεβαιότητα. Τους αρέσει η οικογενειακή ζωή κι η παρέα με τους φίλους.

Θεόδωρος, Θεοδώρα: Έξυπνη και ικανή, η Θεοδώρα έχει αρκετά δύσκολο χαρακτήρα. Ζητάει πολλά από τους άλλους, χωρίς η ίδια να είναι τέλεια στη συμπεριφορά της. Μαχητική ξέρει να αγωνίζεται γι' αυτά που πιστεύει. Πιο συναισθηματικός χαρακτήρας, ο Θεόδωρος είναι πιστός στους φίλους του κι αφοσιωμένος στη δουλειά του. Πολύ αγχώδης, πρέπει να μάθει να εξωτερικεύει το άγχος.

Ιωάννης, Ιωάννα: Ο Γιάννης είναι δυναμικός και αρκετά αυταρχικός. Υπεύθυνος και άνθρωπος του καθήκοντος, αγαπάει πολύ την οικογένειά του. Κλειστός χαρακτήρας όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, γίνεται ιδιαίτερα ευχάριστος στον κύκλο των φίλων του. Η Γιάννα είναι αισιόδοξη και γελαστή, αλλά λίγο επιπόλαιη. Έτοιμη πάντα για δράση, αντιμετωπίζει με χιούμορ τις αναποδιές της ζωής.

Κωνσταντίνος, Κωνσταντίνα: Αν και κοινωνικός, ο Κωνσταντίνος είναι στο βάθος κλειστός χαρακτήρας. Συχνά είναι υποταγμένος ψυχολογικά σε μια γυναίκα, τη μητέρα του ή τη γυναίκα του. Στη δουλειά του διαπρέπει γιατί είναι εργατικός και επίμονος. Η Κωνσταντίνα είναι πιο αυθόρμητη και ενθουσιώδης. Αγαπάει τα παιδιά, είναι πολύ τακτική και αφιερώνει πολύ χρόνο στο σπίτι της.

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2007




MTV Europe Music Awards
Οι Avril lavigne και οι Muse ήταν οι μεγάλοι νικητες στα φαντασμαγορικά MTV Europe Music Awards που διεξήχθησαν στο Μόναχο την Πέμπτη 1 Νοεμβρίου.Η Καναδή τραγουδίστρια έφυγε απ την τελετή έχοντας αποσπάσει τα βραβεία καλύτερου solo artist 2007 και του most addictive song για το τραγούδι ‘girlfriend’.Oi muse απ την άλλη απέσπασαν το βραβειο του καλύτερου βρετανικού και ιρλανδικού act όπως επίσης και του καλύτερου headline act.Aυτό όμως που δεν είναι ευρέως γνωστό, παρότι προέκυψε νομικό ζήτημα, όσον αφορά το τραγούδι ‘girlfriend ‘ είναι ότι αποτελεί μια καθαρή αντιγραφή του single ‘I wanna be your boyfriend’ των ‘The Rubinoos’(1979) (κλικ εδω)



Best Rock Act - 30 Seconds to Mars
Best Urban Act - Rihanna
Band of 2007 - Linkin Park
Most Addictive Track - Girlfriend, Avril Lavigne
Album of the Year - Loose, Nelly Furtado
Best International Act - Tokio Hotel
Best Headliner - Muse
Best Video - D.A.N.C.E. by Justice
Solo Artist of 2007 - Avril Lavigne
Artists' Choice - Amy Winehouse
Best UK & Ireland Act - Muse