?

                

                Είναι πολύ περίεργο το πως οι άνθρωποι βλέπουμε κάποια πράγματα υπό διαφορετικό πρίσμα. Αυτό που έγινε στη Βοστώνη, για όποιους λόγους και να έγινε, είναι πικρό και συνάμα οξύμωρο. Έναν αγώνα ταυτισμένο με το μήνυμα της ελευθερίας και στα καθ' ημάς αφιερωμένο στην ειρήνη, κάποιοι διάλεξαν να τον συνδέσουν με την βία για να ακουστεί το δικό τους μήνυμα.

Kαλή αρχή

Κάναμε όλοι Join με σκοπό να φτιάξουμε ένα μουσικό ραδιόφωνο όπως το ονειρευόμαστε: ζωντανό, ελεύθερο, ανοιχτόμυαλο, απρόβλεπτο. Ένα ραδιόφωνο με ψυχή και χαρακτήρα. Ένα ραδιόφωνο από αυτά που τα αγαπάς. Ξέρετε εσείς…
Σήμερα λοιπόν ξεκινάει μία πολύ φιλόδοξη προσπάθεια. Το «Join Radio», το καινούργιο web radio της Αφροδίτης Σημίτη και της Άννας Αναστασίου. H ανάγκη του κόσμου για καλό ραδιόφωνο έχει αυτά τα αποτελέσματα έστω και μέσω διαδυκτίου. Το έστω πάει για μένα και κάποιους άλλους που τους αρέσει να ακουνε Αναστασίου οδηγώντας. Οι παραγωγοί συνεχίζουν απο κει που άφησαν τον best , υπάρχουν όμως και σημαντικές απουσίες . Καλή τύχη στα παιδιά.
To  κομμάτι που ακούστηκε πρώτο ήταν αυτό όπως μας είπε πριν λίγο η Αννα.

Από τα μεσάνυχτα ήδη της Κυριακής η Αφροδίτη άνοιξε τα μικρόφωνα για την παρουσίαση του προγράμματος. Μάλιστα σε κάποια αποστροφή του λόγου της μίλησε και για έξοδο του σταθμού στα FM. 

Join radio

Sleep all summer

Και αφού ξεκίνησα με το σινεμά ας το βάλω και αυτό. Καλοκαιράκι μεσημέρι θα αποκοιμηθώ πάλι σε καμιά ξαπλώστρα ακούγοντας κάτι τέτοιο.

Θερινός κάτω απ' τα αστέρια.

     Και επειδή είναι ωραίες οι αισιόδοξες ιστορίες, αυτές που θυμίζουν λίγο καλοκαιράκι με χαμόγελο και ηρεμία, να ένα από αυτά που ποντάρω στα ωραία για φέτος.

26 ωραιότατοι βαθμοί Κελσίου

                     Εδώ στην Ελλάδα τα νέα μας έρχονται λίγο περίεργα. Κάτι που δεν συνάδει ο καιρός με βαρύγδουπες ανακοινώσεις για απολύσεις, κάτι οι Γαλλίδες τουρίστριες που λιώνουν κάτω από τον ήλιο στα πεζούλια της Πλάκας, το κλίμα που υπάρχει είναι αλλόκοτο. Είμαστε άραγε ένα βήμα πριν την ανακούφιση ή δεν παίζει να ξεφύγουμε ποτέ από τους εαυτούς μας;

                      Και εξηγούμαι, γιατί ένα θέμα σαν αυτό κάθε άλλο παρά απλό και εύκολο είναι. Όλα αυτά τα χρόνια που παραπονούμαστε ότι το Δημόσιο το ένα, το Δημόσιο το άλλο, τι μας έφταιγε; Μας έφταιγε ένα αόρατο γραφειοκρατικό χέρι; Μας έφταιγαν οι υπάλληλοι που δεν διεκπεραίωναν την γραφειοκρατία για όχι πάντοτε αθώους λόγους; Ή μας έφταιγε κάτι σε πίτα γύρο απ' όλα;  Και κάπου εδώ έρχεται το προσωπικό μου βίωμα. Όντας πλέον στην αντίπερα όχθη (ή μάλλον και στις δύο), έστω και για ελάχιστο χρόνο, η απάντηση μου είναι ότι ένα αναχρονιστικό σύστημα γραφειοκρατίας δεν αλλάζει γιατί με την αλλαγή του κάποιοι (πολλοί) θα πρέπει να δουλέψουν πραγματικά και να αναλάβουν και ευθύνες. Όταν η ευθύνη θα πάψει να μοιράζεται σε δεκαπέντε στάδια, αλλά θα προσωποποιείται σε δύο ή τρία επίπεδα, πρώτον θα εξαφανιστούν θέσεις εργασίας  και δεύτερον οι άεργοι δεν θα μπορούν πλέον να κρυφτούν. Οπότε; Οπότε ή είμαστε έτοιμοι να το δεχτούμε αυτό και να ψαχτούμε να δημιουργήσουμε παραγωγικές δουλειές για όλους αυτούς που δεν έχουν φωνή γιατί είναι στην απέξω του συστήματος εργασίας ή θα βουλιάζουμε όλοι μαζί παρέα, μισθοί, άνθρωποι και κοινωνικοί θεσμοί την ώρα που η ανεργία θα τσιμπάει ταβάνι. 

                        Σίγουρα το θέμα δεν ακούγεται ευχάριστο. Θα έπρεπε όμως. Η αίσθηση της αλλαγής, της εξέλιξης θα έπρεπε να μας φτιάχνει την διάθεση. Όταν εκεί που είσαι δεν είσαι καλά το χρωστάς και στον εαυτό σου να ψαχτείς τι μπορείς να αλλάξεις να κάνεις την κατάσταση πιο όμορφη. Όχι να κάνεις πως δεν βλέπεις ή να την κάνεις από την κατάσταση (δεν εννοώ τα νέα παιδιά που είδαν και αποείδαν και ψάχτηκαν σε άλλους τόπους, αλλά αυτούς που συνδιαμόρφωναν το χάλι και την έκαναν προς τα άκρα για να δικαιολογήσουν τις αμαρτίες τους, τις καθημερινές και αυτές πάνω από την κάλπη). Εκεί, λοιπόν, που συστηματικά ο κόσμος ταϊζεται μιζέρια, οφείλεις να φτιάξεις μία sunny crowd pleaser ιστορία, που θα έλεγαν και στο χόλυγουντ. Δεν ξέρω αν έχω δίκιο, ξέρω μόνο πως νιώθω ότι θα ήθελα να κυλούν τα πράγματα.

Εμείς και οι "άλλοι"

             Και επειδή συνεχώς μιλάμε για την κινεζοποίηση των οικονομιών και νομίζουμε ότι μιλάμε για κάτι εξωπραγματικό που υπάρχει κάπου μακριά και δεν θα μας αγγίξει στην πραγματικότητα ποτέ, ας διαβάσουμε και αυτό:    Belgium protests over German low pay in EU complaint.

             Για να τελειώνει και το ανέκδοτο του σκληρού ευρωπαϊκού πυρήνα και των "προηγμένων" κοινωνιών, παραφράζοντας τον Χρηστάρα. Όταν οι καθημερινά σκληρά εργαζόμενοι αδικούνται σπάνια αυτό γίνεται μεμονωμένα. Το μικρόβιο της απληστίας μέσα από παραφουσκωμένους χρηματιστηριακούς δείκτες και φανταχτερές δουλειές του τίποτα δεν κάνει εξαιρέσεις.

Demons

            Θέλω πόλύ να κάτσω να γράψω για κάποια πράγματα που μου φαίνονται πολύ πεζά και αναρωτιέμαι αν και εσείς τα βλέπετε έτσι, αλλά με κατατρέχουν και εμένα οι δικοί μου δαίμονες. Κάτι η κούραση, κάτι η ψυχολογία που παίζει σαν εκκρεμές τις τελευταίες εβδομάδες, κάτι ότι ξεκινάω να γράψω αυτό που θέλω και τα ξανασβήνω. Αλλά που θα μου πάει, μία από αυτές τις μέρες θα ξετυλίξω ένα δυσνόητο κατεβατό από αυτά που προσπαθώ να σκεφτώ πιο ξεκάθαρα.