Η 11άδα όπως θα έπρεπε να είναι (προσφορά της ένωσης ελλήνων παραγωγών σουμάδας)

Αγαπητοί πρόεδροι των ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων.. Δεν θέλω να γίνομαι κακός.. και δεν μου αρέσει το κράξιμο. Αλλά.......... επειδή κανείς δεν πιστεύει ότι θα καταφέρετε να φτιάξετε ποτέ ένα σοβαρό πρωτάθλημα, μπορούμε τουλάχιστον να έχουμε κάτι τέτοιο;

Και για όσους ακόμη πήζουν:

• Όσο περισσότερα μαθαίνω τόσο περισσότερα ξέρω
• Όσο περισσότερα ξέρω τόσο περισσότερα ξεχνάω
• Άρα γιατί να μάθω περισσότερα;

Συμπέρασμα: Σταματήστε να ψάχνετε γωνία ακόμη και στο δεκάρικο....

χαλαρά!!!!!!!

Κάλλιο δέκα, πέντε ή μήπως τίποτα;

Για όσους από εμάς δεν μεγάλωσαν με ένα πάκο πεντοχίλιαρα στην κολώτσεπη συνηθίζουμε να λέμε ότι οι γονείς μας στερήθηκαν πολλά για να μας μεγαλώσουν. Στη βάση αυτού του επιχειρήματος στηρίζουμε, μάλιστα, και ένα μεγάλο μέρος της δίψας μας να έχουμε μία καλύτερη ζωή ώστε οι κόποι τους να μην πάνε χαμένοι.

Τι είναι όμως αυτό το πολυπόθητο καλύτερο μέλλον και κατά πόσον μοιάζει με αυτό που ονειρεύτηκαν για μας οι γονείς μας;

Σίγουρα για τους περισσότερους ένα καλύτερο μέλλον έχει άμεση συνάφεια με μία πιο πλούσια υλικά ζωή. Bad the lies, όλοι θέλουμε να γίνουμε πιο έξυπνοι και οι απόψεις μας να εντυπωσιάζουν περισσότερο κόσμο, αλλά καλό θα είναι αυτό να συμβαίνει ενώ δεν κοιμόμαστε στη ψάθα. Μάλιστα αυτά τα δυο δεν είναι και τόσο άσχετα μεταξύ τους, στο βαθμό που το κύρος της γνώμης συνδέεται με τα ανάλογα επιτεύγματα στο lifestyle μίας ημιμαθούς κοινωνίας. Όλοι μας έχουμε ακούσει το κλασσικό εύκολο αντεπιχείρημα "αν πιστεύεις τα ίδια, άντε να γίνεις σαν και αυτόν". Για κάποιον λόγο, λοιπόν, που κατά τη γνώμη μου στηρίζεται εν μέρει στο κατοχικό σύνδρομο των γονιών μας και ίσως λιγότερο στο απομεινάρια μίας αριστοκρατικής τάξης που έχοντας χάσει το κύρος της προσπαθεί μέσω του πλούτου να καταδυναστεύσει την κοινωνικοπολιτική ζωή και το μέσο νου, μπαίνουμε όλοι σε ένα rat race επίδειξης brandname αποδίδοντας σε αυτά τις ελπίδες μας για να κατακτήσουμε την αναγνώριση και μαζί ένα σκαλοπάτι προς το καλύτερο μέλλον. Από τη στιγμή όμως που αυτά αφορούν τις προηγούμενες γενιές πρέπει ίσως να προβληματιστούμε γιατί όλα αυτά μας επηρεάζουν τόσο πολύ και γιατί εμείς δεχόμαστε να συνεχίσουμε να ζούμε πίσω από την εποχή μας.
Οι γονείς μας πάλι δεν είναι άμοιροι ευθυνών στο βαθμό που αποφάσισαν να σχεδιάσουν αυτό το καλύτερο μέλλον για εμάς χωρίς εμάς. Ως είθισται η πλειονότητα των νέων γονιών μεγαλώνει τα μπουμπούκια του σε μία γυάλινη σφαίρα που θα τα προστατέψει από τα γύρω τους. Το πρόβλημα είναι πως το καλύτερο μέλλον που θέλουν μπορεί να σχεδιάζεται μέσα σε αυτή τη σφαίρα αλλά πραγματώνεται έξω από αυτή. Εάν λοιπόν, τίποτε δεν έχει γίνει ώστε να αλλάξει αυτό το έξω, η μοιραία κατάληξη του σχεδίου είναι η αποτυχία.
Ως εκ τούτου ένα συνολικά καλύτερο μέλλον μετατρέπεται σε μία παλινδρόμηση με στάθμιση τη ζωή των γονιών μας και του μέσου όρου γύρω μας. Όσο εμείς κινούμαστε πάνω από αυτό το trend η μερική αυτή επιτυχία φέρνει χαρά σε εμάς και τους γύρω μας και μας ανεβάζει στην κλίμακα της κοινωνικής καταξίωσης.
Το πρόβλημα εν τέλει δεν είναι το γιατί εμείς έχουμε αυτούς τους στόχους. Το πρόβλημα είναι γιατί ολοένα και περισσότερο τους αναπαραγάγουμε ως πιστό αντίγραφο αυτού που προϋπήρχε. Γιατί εμείς αδυνατούμε σαν νέο να ξεφύγουμε από αυτό το φαύλο κύκλο "γιαπισμού¨ προβάλλοντας ένα διαφορετικό πρότυπο ζωής. Ακόμη πιο βασικό, γιατί ένα κοινωνικό μοντέλο που αν και είχε ως στόχο τον πλουτισμό παρέμενε κοινωνικό, σήμερα γίνεται πιο κοινωνικό, πιο απομονωτικό και φυσικά πιο σκληρό. Είμαστε πια τόσο άβουλοι ή απλώς είμαστε τόσο φοβισμένοι; Χάθηκαν οι ηγέτες ή απλώς καταπνίξαμε όλοι το ηγετικό ένστικτο και αυτών των ίδιων επιλογών μας.
Για να είμαι ειλικρινής και εδώ πιστεύω πως η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Και εμείς δηλαδή βρίσκουμε τοίχο απέναντι σε ένα γηραιό κοινωνικό κατεστημένο αλλά και εμείς διστάζουμε να ταρακουνήσουμε το παρελθόν βουτώντας το μες στα βαθιά νερά του μέλλοντος που φτάνει. Αλλά ως γνωστόν, ο τροχός γυρίζει. Και θα γαμήσει και ο φτωχός....

Τρομακτικές ταχύτητες

Αν σας ενδιαφέρει να δείτε πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα στην διαδικτυακή βιομηχανία στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και να συγκρίνετε με την στασιμότητα της εδώ κατάστασης διαβάστε το σχετικό post. Γενικά πάντως αν αντιληφθεί κανείς τι χρήμα κινείται γύρω από μία φαινομενικά "αθώα" βιομηχανία θα καταλάβει γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι στο κόσμο που πεινάνε. Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν πέθανε ακόμη αλλά δυστυχώς το χρήμα ανέβηκε στο θρόνο. Διαβάστε επίσης το άρθρο δισκογραφικά-συναυλιακά της 25.6.08 από το blog της αγαπημένης μας εκπομπής (εμένα και του Βάγγου εννοώ) που παραθέτει κάποια "ωραία" τελευταία νέα.

Εδώ και καιρό, σε διάφορες συζητήσεις με την Όλγα , έχουμε καταλήξει ότι οι Ευρωεκλογές είναι εξίσου και ίσως σημαντικότερες από τις εθνικές. Οι κατευθυντήριες γραμμές πολλών πολιτικών πλάνων διαμορφώνονται στο Ευρωκοινοβούλιο και οπότε μεγάλο μέρος της εθνικής πολιτικής επηρεάζεται από αυτές. Η χαλαρή, λοιπόν, ψήφος των κεντροαριστερών στοίχισε και στο ΠΑ.ΣΟ.Κ και στα υπόλοιπα μέλη του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος. Ίσως ,μάλιστα, ένα εδώ και μία δεκαετία δεξιό ευρωκοινοβούλιο να είναι μία σημαντική συνισταμένη στη φθίνουσα πορεία τους και στην αντιδιαστολή εθνικών πολιτικών και μίας σφιχτής ως πρόσφατα δημοσιονομικής Ευρώπης.
Σήμερα όμως που η καυτή πατάτα των προβλημάτων έχει μεταφερθεί στα εθνικά δεξιά κόμματα το συμβούλιο των υπουργών δείχνει να είναι πιο ελαστικό στις δημοσιονομικές ατασθαλίες. Τελικά, όμως, μήπως και οι προηγούμενες κεντροαριστερές κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν την Ευρώπη σαν άλλοθι στις δικές τους αρνήσεις, οπότε και δίκαια η πτώση τους στα εκλογικά ποσοστά; Όπως και να 'ναι τουλάχιστον μία αριστερή Ευρώπη οπωσδήποτε θα αντιμετώπιζε το μέλλον λιγότερο φοβικά από ότι το ευρωπαϊκό λαϊκό κόμμα. Πάρα πολύ ενδιαφέρον του άρθρο του Μ.Μητσού "Οι Βρυξέλλες δεν υπάρχουν".

BACK ON TOP

Κλέβω λίγο τον τίτλο απ το nba.com και αφού δε μου έκανε τη χάρη ο φίλος μου ο θοδωρής θα το κάνω εγώ γιατί όλη τη χρονιά μας έπρηξε με τον cobe. Μία μικρή λοιπόν αναφορά στην πιο ιστορική ομάδα του nba, μετράει ήδη 17 τίτλους και πηγαίνοντας τη σειρά στο 4-2, διέλυσε τους κατά το κοινώς λεγόμενον "λιμνανθρώπους" (άκου τώρα μετάφραση του lakers). Έτσι απλά και όμορφα, Pierce, Garnett, Allen R. (τους υπόλοιπους δε τους πολυξέρω) πήραν τη κουπίτσα με το εκκωφαντικό 131-92. Κι άντε γεια που θα έλεγε και γνωστός οργανωμένος βιρτουόζος.

Ταξιδεύοντας..

Πολλές φορές θέλοντας να εκθειάσουμε τον ανθρώπινο νου ή να υπερβάλλουμε για τις ικανότητες του είδους μας, αναφερόμαστε στη μοναδικότητα και την πολυπλοκότητα μας. Αναλογιζόμενος το πόσο αλαζόνες μπορούμε να γίνουμε σκέφτομαι πως καμιά φορά λειτουργούμε όπως ακριβώς και τα επιτεύγματα μας. Λίγο πολύ, σκέφτομαι πως ο άνθρωπος λειτουργεί σαν την παλιά πυξίδα.
Τις περισσότερες φορές ο καθένας μας λειτουργεί σωστά, κατευθυνόμενος προς το δικό του βορρά. Ίσως μάλιστα να μην υπάρχει κάτι κακό σε αυτό, αφού ο άνθρωπος είναι ένα ελεύθερο ον και πράττει με γνώμονα τη βούληση του. Βέβαια ο καθένας μας στη ζωή του καλείται να συμπλεύσει στην αναζήτηση του βορρά του και με άλλους ανθρώπους και τότε τα πράγματα γίνονται λίγο δύσκολα, αφού πολλές φορές δυσκολευόμαστε να δείξουμε μια παρόμοια πορεία, όπως πολλές πυξίδες μαζί εκ των οποίων δεν ξέρουμε ποιες είναι χαλασμένες και ποιες όχι.
Άλλες πάλι φορές η πυξίδα μας δεν δύναται να δείξει διόλου το Βορρά αφού στη ζωή μας, που δεν είναι γραμμική όπως ο ορίζοντας, γεγονότα και καταστάσεις μας κάνουν να αποκλίνουμε από το στόχο μας όπως ακριβώς μία πυξίδα είναι δυνατόν να παρεκκλίνει στη παρουσία ισχυρών μαγνητικών πεδίων.
Και τέλος υπάρχει κάτι άλλο που δεν είμαι σίγουρος αν είναι διαφορά ή ομοιότητα. Αρκετές φορές η πυξίδα μας λειτουργεί σωστά και δείχνει το βορρά. Το πρόβλημα είναι ότι εκτός από το βορρά υπάρχουν και άλλα τρία σημεία του ορίζοντα. Και μερικές φορές εκεί κρύβονται πράγματα που μπορούν να μας κάνουν πολύ πιο ευτυχισμένους από το Βορρά που απεγνωσμένα θέλουμε να φτάσουμε. Και δυστυχώς πολλές φορές εμείς λειτουργούμε το ίδιο άβουλα με τη πυξίδα.