Πρωινοί τύποι

Ρητορικό ερώτημα τώρα που μικραίνει η μέρα. Καλύτερα να κοιμάσαι μέχρι το μεσημέρι αραχτός ή να ξυπνάς νωρίς ακόμη και όταν δεν έχεις κάτι να κάνεις, για να μην χάνεις τη μέρα;
Γενικά προτιμώ το δεύτερο... όχι ότι τα καταφέρνω πάντα.

sunset

Άντε, να είμαστε καλά και για του χρόνου το καλοκαίρι!!!!!

kings of leon

Οι kings of leon ειναι θεοι τελεία και παυλα!Εχει ηδη κυκλοφορησει το album τους only by the night και ειναι ο ορισμος του rock παρα τα οσα λενε οτι εχει πια κανει το κυκλο του κλπ.Εμεις ποσο ακομα θα τους αγνοουμε ρε γαμωτη και θα ακουμε τις αηδίες?θα το λεω και θα το ξαναλεω κι ας γινομαι κουραστικος.Αlbum του μηνα για το mojo,αφιερωμενο σε ενα φιλαρακι που μου τους εμαθε, αλλα τωρα πια εχει σταματησει (οπως δηλωνει) να ακουει τετοια γενικοτερα.Επισης μπραβο και στον κωστη που τους ανεβασε πριν 2 βδομαδες στα τραγουδια του blog.

bristol

Πολυ αργα μετα την κυκλοφορια του Knowle West boy απ τον κυκλοθυμικο Adrian Thaws ή αλλιώς Τricky μαθαινω οτι θα μας επισκευτει στις 28/11 χωρις να γνωριζω αλλες λεπτομερειες.Μεγαλωσε δυσκολα στις εργατικες πολυκατοικιες με την γιαγια του,ταινιες τρομου στο σπιτι,κοπανες απ το σχολειο, αφθονη μουσικη και φυλακη στα 17 του.Iδρυτικο μελος των massive Attack, αλλα η ιδιοσυγκρασια του τον οδηγει καπου στα μεσα της δεκαετιας του 90 μονο του πια στη κυκλοφορια του αριστουργηματος
maxinquaye(ονομα της αυτοχειρας μητερας του).Τrip hop το λενε απ το μπαρουτοκαπνισμενο
bristol!

7 γράμματα

Και επειδή καταπιάστηκα με όσα με στεναχωρούν, να καταπιαστώ και με όσα όμορφα μου αρέσουν. Και επειδή ο barman (εμένα το κάπελας μου αρέσει περισσότερο) προτείνει, έχουμε:
1/4 μαύρη αβάνα
1/4 λευκή αβάνα
1/4 κουαντρώ
1/4 χυμός λεμόνι
και λίγο kiwi για το χρώμα
.

Και για να καθαρίσει η φωνή και να καεί ότι υπάρχει μέσα στο σύστημα:
grand marnier με cointreau



Και αν είστε τυχεροί όπως και εμείς θα έχετε και το ανάλογο μέρος να τα δοκιμάσετε..

Ο πολιτισμός της μάσας

Γενικά ο κανιβαλισμός με τα σκάνδαλα δεν μου αρέσει. Και κάθε μέρα που η δικαιοσύνη αθωώνει όλο και πιο πολύ κόσμο, τόσο πιο πολύ, πιστεύω, πληγώνεται η αυτοπεποίθηση αυτής της κοινωνίας.

Στην επικαιρότητα, όμως, πέρα από τα εγχώρια και την παγκόσμια κρίση παίζει και ένα άλλο σκάνδαλο. Η ευρύτατη μόλυνση στο γάλα από τοξική μελαμίνη, ώστε αυτό να φαίνεται πιο πλούσιο σε πρωτεΐνες, έχει εξαγριώσει τους γονείς στην Κίνα που έχουν δει ήδη τέσσερα μωρά να πεθαίνουν και πάνω από εκατό να νοσηλεύονται με νεφρική ανεπάρκεια, καταδικασμένα από την ανθρώπινη απληστεία. Εκεί το καθεστώς για να συμμαζέψει την κατάσταση, έκανε 12 συλλήψεις έως τώρα και έστω και καθυστερημένα έστειλε κάτι χιλιάδες ελεγκτές να δουν πως έχει η κατάσταση στις γαλακτοβιομηχανίες. Όπως φάνηκε από την τηλεόραση ήταν ο θανάσιμος κίνδυνος για τα παιδιά τους που εξόργισε τους Κινέζους. Εξάλλου, εκεί μπορούν να έχουν μόνο ένα παιδί όπως επιβάλλει ο οικογενειακός προγραμματισμός. Και κάπου εδώ κρύβεται η ειρωνία και ο κυνισμός της πραγματικότητας... τι θα γινόταν δηλαδή αν μπορούσαν να έχουν όσα παιδιά ήθελαν.
Αλλά ίσως η απάντηση είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Όταν στη χώρα όπου γύρω από το τραπέζι γυρίζει και όλο το σύμπαν, έσκασε η ιστορία με το μηχανόλαδο, όλοι σοκαρίστηκαν. Σοκαρίστηκαν γιατί όλοι θεωρούσαν ότι η διατροφή του Έλληνα είναι ένα άβατο που δεν θα άγγιζε κανείς. Από την άλλη κάποιοι χάρηκαν κιόλας. Οι μικροί ελαιοπαραγωγοί εκδικούνταν για τη συστηματική δυσφήμηση του "ανώνυμου" ντενεκέ από την ένωση μουργοπαραγωγών σε αγαστή συνεργασία με το υπουργείο αγροτικής κατάθλιψης και προστασίας των εμπόρων τροφίμων. Οι φοιτητές διαολόστελναν τα σουβλατζίδικα κ.ο.κ.
Κανείς όμως, μα κανείς δεν τιμωρήθηκε. Κανείς δεν ένιωσε να απειλείται πραγματικά η υγεία του. Κανείς δεν κατάλαβε ότι ήταν και αυτό ένα σημάδι κατήφορου. Και εκεί είναι ο κυνισμός. Αν δεν μας αφορά, άσε τους άλλους να πεθάνουν. Αν έχουμε πολλά δεν πειράζει να χάσουμε λίγα. Εξάλλου εμείς οι πλούσιοι χρησιμοποιούμε ελαιόλαδο. Μόνο που όπως δεν πρόλαβες το μηχανόλαδο μέσα στο λάδι, έτσι δεν πρόλαβες και το μολυσμένο από AIDS αίμα στις μεταγγίσεις της γιαγιάς. Και όταν χρειαστείς εσύ αίμα, ωχ αδερφιστή Ελληναρά, τότε θα σε λούσει κρύος ιδρώτας...

Απ:-1985

Το προηγούμενο αρθράκι το διάβασα με μεγάλη ευχαρίστηση. Όποιος το έγραψε αφιέρωσε αρκετό μέρος του εαυτού του να θυμηθεί εποχές όμορφες, διαφορετικές. Οι περισσότερες από αυτές της μνήμης για μένα ήταν καταπιεσμένες από τις τωρινές μου έγνοιες και την καθημερινότητα. Σε μεγάλο μέρος όσων διάβασα, εξάλλου, βλέπω τα δικά μου παιδικά χρόνια και εμπειρίες.
Αλλά νομίζω ότι το παρελθόν καλό είναι να μένει παρελθόν. Τα σημερινά παιδιά δεν είναι ανάγκη να μεγαλώσουν όπως εμείς. Τα παιδικά χρόνια του καθενός είναι ένας καλός μπούσουλας για να μεγαλώσει τα δικά του παιδιά, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν εγχειρίδιο.
Ξέρω, τα σημερινά παιδιά είναι πιο εγωιστές. Απομονώνονται στο δικό τους περιβάλλον, κάνουν κλίκες πιο εύκολα και έχουν την ανάγκη να είναι διαφορετικά και μοδάτα ταυτόχρονα. Τα κάνουν όλα σε εντονότερο ρυθμό, σε πιο ακραίες μορφές και έτσι προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή.
Αλλά δεν φταίνε αυτά. Σε αυτό το περιβάλλον τα μεγαλώνουμε εμείς που ξεχάσαμε τα χαλαρά παιδικά μας χρόνια. Εμείς, που για να έχουμε χρόνο για τη δική μας ατομική ζωή αποφασίζουμε να παρκάρουμε τα παιδιά μας σε ένα playstation. Εμείς, που ξεχάσαμε να επικοινωνούμε ειλικρινά όπως όταν ήμαστε παιδιά. Εμείς, που ενώ μεγαλώσαμε σε χωριά και δεν πάθαμε και τίποτα, μεγαλώνουμε τα παιδιά μας μέσα σε τέσσερις τείχους με την πρόφαση ότι εδώ μπορούν να έχουν τα πάντα.
Κάθε εποχή έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες. Και ναι, ίσως σήμερα που το ένστικτο της επιβίωσης έχει ατονήσει δίνοντας τη θέση του στην απληστία να είναι πιο δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Αλλά δεν φταίνε αυτά. Την κοινωνία αυτή εμείς την διαμορφώνουμε. Αν θέλουμε τα παιδιά μας να σκέφτονται πιο πολύ ας κλείσουμε και εμείς την τηλεόραση. Αν θέλουμε να είναι πιο χαρούμενα ας χαμογελάμε περισσότερο και ας νοιαζόμαστε λιγότερο για τα λεφτά. Αν θέλουμε να ελπίζουν σε ένα καλύτερο αύριο ας κάνουμε πιο πολλά για να τους το προσφέρουμε.
Τα παιδιά ονειρεύονται ακόμη.Και τα όνειρα τους ίσως είναι πιο όμορφα και από τα δικά μας. Εμείς ξέχασαμε πως είναι να βλέπεις πέρα από το σήμερα