Καλή αρχή

Απο Δευτέρα στις 5-6 ξεκινάει η καινούργια εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη/Κώστα Ζουγρή στο ΚΟΣΜΟΣ με μουσικές απο τριτοκοσμικές χώρες . Ετσι λοιπόν όποιος παρακολουθούσε όλες τις εκπομπές τους στην Νετ , τρίτο (κλασσικη μουσική, progressive , crooners , jazz , γαλλικό τραγούδι ,ιταλικο) στο δεύτερο (τελευταία ολοκληρώθηκε αφιέρωμα με 142 εκπομπές μονο για τη δεκαπενταετία 55-70!) αποκτά εικόνα για τις μουσικές όλου του κόσμου.

εδω οι 11 λόγοι (όπως τους αναφέρει ένας απ τους φίλους της εκπομπής) για τους οποίους αξιζει να ακουει κανεις αυτές τις εκπομπές
1) Τον έχω ταυτίσει με το φθινόπωρο που είναι κάπως αδέξια εποχή. Ακούγοντας την εκπομπή (μετά τις διακοπές του) ένιωθα πάντα πως κάτι exciting ξεκινούσε κι αυτό το φθινόπωρο, πως η νέα σεζόν, όπως αυτός την περιέγραφε, θα ήταν γεμάτη τέλειους δίσκους και ταινίες.
2) Μανία με τις λίστες. Οι εκατό τέτοιοι, οι εκατό άλλοι, διαφορετικά είδη, διαφορετικές εποχές. Η ιστορία της μουσικής σε αντίστροφη μέτρηση.
3) Μ’ αρέσει η άνεσή του. Κομπιάζει, ξεχνιέται, γίνονται τεχνικά λάθη, μιλάει πάνω στα τραγούδια, μιλάει χωρίς χαλί. Είναι τόσο laid back που κάνει τους άλλους παρουσιαστές να μοιάζουν με αγχωτικούς χαζοχαρούμενους. Νιώθεις ότι είναι μια ζωντανή εκπομπή κι όχι ένα σκηνοθετημένο και άψογα χρονομετρημένο σόου.
4) Είναι έγκυρος. Και αντικειμενικός. Παίζει μεν αυτά που του αρέσουν αλλά παίζει και αυτά που υπάρχουν γύρω μας – δεν είναι ρατσιστής. Ακόμα κι αν παίξει κάτι που δεν του αρέσει ξέρεις ότι υπάρχει λόγος. Δεν χλευάζει την ‘κακή’ μουσική, η εκπομπή είναι αντιπροσωπευτική του Σήμερα, όποιο κι αν είναι αυτό.
5) Πρώτες μεταδόσεις. Τώρα πια με το ίντερνετ ίσως δεν είναι και τόσο σημαντικό, θυμάμαι όμως χαρακτηριστικά ότι τις περισσότερες φορές πρωτάκουσα τους (κατόπιν) αγαπημένους μου δίσκους απ’ αυτόν, μπορεί και μήνες πριν βγουν.
6) Μ’ αρέσει η σχέση του με φανατικούς ακροατές και ακροάτριες - και οι συνομιλίες τους στον αέρα. Θυμάμαι ότι κάθε φορά που είχε ειδήσεις για ή πρώτες μεταδόσεις της Μαντόνα υπήρχε ο Γιώργος ένας ακροατής (ειδικός στα Μαντόνα θέματα) που έπαιρνε κατευθείαν τηλέφωνο και συζητούσαν τις εξελίξεις. Κάποτε (γύρω στο ’95) ο Πετρίδης ανέλυε το ζήτημα του αν θα πάει άραγε ποτέ ξανά η (τότε αποτυχημένη) Μαντόνα στο Νούμερο 1 και μετά από λίγο λέει: «Πού είναι ο Γιώργος, γιατί δεν παίρνει να το συζητήσουμε;» (πήρε και κατέληξαν ότι ήταν highly unlikely).
7) Χωρίς παρελθοντολαγνεία, θυμίζει ένα σωρό σημαντικά (και συνήθως άγνωστα σε μένα) πράγματα από τα παλιά.
8) Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα για να προσφέρει σφαιρική ενημέρωση: όταν πρωτόπαιξε το You Have Killed Me του Μόρισεϊ διάβασε στον αέρα ολόκληρο απόσπασμα απ’ το αφιέρωμα του Οδός Πανός στον Παζολίνι (επειδή ο Π. αναφερόταν στους στίχους).
9) Φοβερές εκπομπές για τις υποψηφιότητες για Όσκαρ. Και πάλι θυμάμαι τις εποχές πριν το ίντερνετ, όταν ο καλύτερος τρόπος για να τις μάθω (και μάλιστα μερικά λεπτά μετά την ανακοίνωσή τους στην Αμερική) ήταν η εκπομπή. (Καλούσε και κριτικούς κινηματογράφου για να διαβάσουν/αναλύσουν τις υποψηφιότητες μαζί.)
10) Είχε (και έχει) τα τσαρτς.
11) Η εκπομπή του είναι αμφίδρομη. Μπορεί να σου λύσει κάθε απορία και να σου παίξει κάθε σπάνιο τραγούδι. Τα τελευταία χρόνια έμαθε τα email, τα sms και τα blogs - τώρα ποιος τον πιάνει.

G N R

Το ημερολόγιο έδειχνε 17 Σεπτεμβρίου του 1991 όταν οι Guns N' Roses κυκλοφόρησαν τα 'Use Your Illusion' I και II. Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, 4,2 εκατομμύρια αντίτυπα των εν λόγω album βρέθηκαν εν μία νυκτί στα δισκοπωλεία της Αμερικής, γεγονός που σήμαινε τη μεγαλύτερη μεταφορά δίσκων στην ιστορία. Αυτή η κυκλοφορία, που σήμερα γιορτάζει τα 20α της γενέθλια, βρήκε τους Guns N' Roses κάπου ανάμεσα σε σκληρά ναρκωτικά, ομηρικούς καβγάδες, απολύσεις αλλά και με ορισμένα κιθαριστικά riffs που έγραψαν ιστορία.

Katy perry vs Michael jackson

Πρόσφατα, η Katy Perry ισοφάρισε το ρεκόρ που μέχρι χτες κατείχε ο Michael Jackson, με πέντε συνεχόμενα No.1 μέσα από το album της “Teenage Dream”. Το ρεκόρ που επί 23 χρόνια κατείχαν τα πέντε Νο.1 singles μέσα από το “Bad” δεν είχε καταφέρει κανείς να απειλήσει ως σήμερα. Τα “California Gurls” (με τον Snoop Dogg), “Teenage Dream”, “Firework”, “E.T.” (με τον Kanye West) και “Last Friday Night” (T.G.I.F.)” με αυτή τη σειρά ανέβηκαν στο Νο.1 του Billboard με σχετική άνεση και με τη βοήθεια των πρωτοκλασάτων rappers που την συνόδευσαν στο δύσκολο έργο της ανάβασης (σχεδόν ένας… Γολγοθάς με τέτοιο ανταγωνισμό τριγύρω της) και με βοηθητικά clips–υπερπαραγωγές που αφήνουν το Hollywood πίσω. Πράγματι η Katy Perry φαίνεται ένα άξιο και σκληρά εργαζόμενο κορίτσι που παλεύει για την εικόνα και τη φήμη της, με τίμια και παραδοσιακά όπλα: μία σωστή και επαρκή φωνή, ένα μελετημένο και ξεκάθαρο target group –την εφηβεία–, με εφευρετικές και ιδιαίτερες παραγωγές που προχωρούν τη βιομηχανία της mobile touch screen pop, ένα βήμα παραπέρα…
Αυτα που γραφει ομως ο πολυ καλός δημοσιογράφος Μάρκος Φράγκος εξηγουν την σημαντική διαφορα τους.
''Βρίσκω συμπαθητικά τα εφηβικά ρυθμικά σκαριφήματα της ομάδας παραγωγής της Katy Perry (πιο συμπαθή από τα αντίστοιχα της Ke$ha, πιο δεμένα και λιγότερο ξετσίπωτα από της Rihanna, λιγότερο τσιτωμένα από της Christina Aguilera και πιο γειωμένα από εκείνα της Lady Gaga) αλλά μέχρι εκεί. Το ζητούμενό μου πλέον δεν είναι η χαλαρή αίσθηση της ακρόασης αλλά η πάγια ανάγκη – δικαίωμά μου να απολαμβάνω μία “αξία” που θα ξεπερνάει το απλό πυροτέχνημα της στιγμής (“Firework” για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι). Η ακρόαση της Katy Perry είναι, με όρους τεχνικούς, πλήρης: πλουμιστή, μεθοδική, προσεγμένη, αλάνθαστη, με ένα στουντιακό δέος απαράμιλλο. Ωστόσο αν προσέξετε, όλα αυτά τα “χαρίσματα” δεν εμπεριέχουν καμία καλλιτεχνική αξία. Μόνο τεχνική. Και επειδή οι μουσικές προτεραιότητές μου σαν ακροατή δεν είχαν ποτέ να κάνουν με τη δεξιοτεχνία και την τεχνική, επιλέγω να απαξιώνω μέσα μου το εμπορικό επίτευγμα της Katy Perry ως ένα ρεκόρ χωρίς καμία ψυχή από πίσω του, κανένα βάθος και κυρίως κανένα τρισδιάστατο λαμπερό πλάσμα να υποστηρίζει στην εμπροσθοφυλακή αυτό το γεγονός. Παραμένει ένα κορίτσι αποκύημα της τεχνολογικής εποχής που το γέννησε, προορισμένο να αναλωθεί στα προβλεπόμενα applications.''

Glastonbury

              Στο μάταιο τούτο κόσμο... υπάρχουν πολλοί λόγοι για να αγαπάς τη Σακίρα.

...

Blues ain't never going anywhere

GEITONIA RECOMMENDS

Λευκές νύχτες τελος του καλοκαιριού.

Ooh ooh Ooh
Has it been a day or a week?
As my eyes begin to close
I am walking in my sleep
Living in a state inbetween
Do the signs begin to show
See the eyes fare in the dark
As they Glow
As they Glow
These dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
these dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
Of these white nights(x3)
Oooh Ooh Ooh
Something is about to be born
There's a restlessness in me
Keeps me up until the dawn
There is no silence
I will keep following the sirens
There is no silence
I will keep following the sirens
These dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
These dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
Of these white nights(x3)
Oooh ooh ooh
These dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
These dreams under my pillow
In the twilight of these white nights
Of these white nights(x4)
Oooh ooh ooh

Διασκεδαστικό και νευρώδες από τον "επίσημα" αγαπημένο Τούρκο δημιουργό, Ελλήνων και Γερμανών, Φατίχ Ακίν. Απρόβλεπτος στιγμές - στιγμές, οργισμένος, συναισθηματικά ασταθής και ανήσυχος, αποτυπώνει το ψυχολογικό κλίμα των χαρακτήρων του σε όλο τους το βάθος, με τρυφερότητα και ευαισθησία μέσα από ένα σκληρό προφίλ (

superheavy#2

Νεο καταπληκτικό video απ το πολυ καλο miracle worker των superheavy